Ik zit in de gevangenis aan een ronde tafel in een lokaal met kleurrijke stoelen en zitkubussen. Op tafel koekjes, thee en koffie. Verschillende vrouwengezichten passeren. En keer op keer vertel ik mijn verhaal. Over vallen en opstaan, over de keuzes die ik heb gemaakt in mijn leven. Foute keuzes, goede keuzes, keuzes die niet zo goed voor me uitpakten, keuzes die ik maakte om daar weer bovenop te komen.

Je voelt dat het niet goed gaat en toch ga je door. Er zijn periodes in een mensenleven waarin je weet dat het niet goed gaat. Niet een beetje moe. Niet gewoon druk. Echt diep van binnen voelen dat iets niet meer klopt. Dat je over een grens bent gegaan en toch nog een stap zet. En nog één. En nog één.

“Ik heb eigenlijk nooit een administratie gevoerd”, zei ze quasinonchalant. Een onderneemster met ruim twintig jaar ervaring en een bedrijf dat gewoon draaide. We raakten verder in gesprek en mijn verbazing steeg.

Het is september 2010. De slagbomen gaan omhoog, ik rijd de lange oprijlaan van Nijenrode Universiteit op. Onder de bomen die langs weerszijden staan. Mijn hart bonst in mijn keel als ik voor de eerste keer voor mijn lessen de universiteit binnenstap. Ik denk maar één ding: ‘Nancy, je hebt het gewoon geflikt.’ Wat voel ik me trots!